BlogKarolina Chalczyńska

Można odliczyć VAT, nawet gdy na fakturze brak NIP

Przedsiębiorca może odjąć podatek naliczony wynikający z faktur niezawierających numeru identyfikacji podatkowej. Ważne, żeby kupione towary lub usługi były wykorzystywane do czynności opodatkowanych – potwierdził po raz kolejny dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.

Podobne stanowisko zajął wcześniej m.in. w interpretacji z 10 marca 2022 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012. 42.2022.1.KP).

Najnowszą interpretację otrzymała kobieta, która w ramach działalności gospodarczej wynajmuje mieszkania osobom fizycznym. Umowy z dostawcami prądu, centralnego ogrzewania i innych mediów podpisała jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, dlatego dostaje od nich faktury wystawione na swoje imię i nazwisko, bez wykazanego NIP nabywcy.

Następnie, działając jako przedsiębiorca, refakturuje je na najemców wraz z wykazanym na nich 23 proc. VAT.

Kobieta chciała się upewnić, że może odliczyć podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur. Argumentowała, że kupione przez nią media służą wyłącznie wykonywaniu przez nią działalności opodatkowanej (tj. dalszej ich odsprzedaży najemcom), a więc jest spełniony zasadniczy warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Uważała, że brak NIP nabywcy to jedynie wada techniczna faktury, która nie wyklucza prawa do odliczenia podatku naliczonego. Fiskus nadal może bowiem zweryfikować zdarzenie gospodarcze dokumentowane fakturą i może ustalić dane nabywcy towaru lub usługi.

Dyrektor KIS w pełni się z nią zgodził. Wprawdzie – jak przypomniał – NIP nabywcy powinien co do zasady znaleźć się na fakturze, zgodnie z art. 106e ustawy o VAT, ale jego brak nie wyklucza prawa do odliczenia podatku.

Jest to wada techniczna, która jednak – jak dodał organ – powinna zostać skorygowana „tak, aby faktura odzwierciedlała faktycznie dokonaną transakcję pomiędzy podmiotami gospodarczymi prawidłowo oznaczonymi zgodnie z przepisami ustawy”. ©℗

  • Interpretacja indywidualna dyrektora KIS z 4 listopada 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.665.2024.4.MŻ
BlogKarolina Chalczyńska

Zmiana wysokości wpłat na PFRON od 1 grudnia 2024 roku

Pracodawca, który zatrudnia osoby niepełnosprawne, lecz nie osiąga określonego wskaźnika zatrudnienia tych osób, ma obowiązek dokonania wpłaty na PFRON. Od 1 grudnia 2024 r. zmieni się wysokość przekazywanych wpłat. Jest to konsekwencja wzrostu wysokości przeciętnego wynagrodzenia w III kwartale 2024 roku.

Obowiązek dokonywania wpłat na PFRON

Zobowiązani do wpłat na PFRON są pracodawcy zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, u których wskaźnik zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych jest niższy niż 6%. Wskazane podmioty dokonują wpłat na ten Fundusz w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

Obowiązek wpłat na PFRON nie obciąża pracodawców zatrudniających mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Nie ma znaczenia, czy tacy pracodawcy zatrudniają, czy nie, pracowników niepełnosprawnych. W żadnej sytuacji nie będą zobligowani do odprowadzania wpłat na PFRON. Przy ustalaniu obowiązku wpłat nie uwzględnia się liczby pracowników w danym zakładzie pracy, ale liczbę etatów.

Przeciętne zatrudnienie w danym miesiącu (po jego zakończeniu), w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, oblicza się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku (stosując zaokrąglenie w dół, jeżeli pierwsza odrzucona cyfra należy do przedziału od 0 do 4 albo w górę, jeżeli pierwsza odrzucona cyfra należy do przedziału od 5 do 9). W przypadku gdy poziom zatrudnienia zmienia się w trakcie miesiąca, jego średnią wysokość należy obliczyć w następujący sposób:

Krok 1. zsumować stany zatrudnienia z poszczególnych dni (łącznie z dniami wolnymi w związku z przeciętnie 5-dniowym tygodniem pracy, niedzielami i dniami świątecznymi; dla tych dni przyjmuje się stan zatrudnienia w dniach je poprzedzających, a jeżeli miesiąc zaczyna się takim dniem, z dnia kolejnego),

Krok 2. sumę stanów zatrudnienia z poszczególnych dni danego miesiąca podzielić przez liczbę dni kalendarzowych w tym miesiącu.

Wysokość wpłat na PFRON od 1 grudnia 2024 r.

Od wysokości przeciętnego wynagrodzenia ustalana jest wysokość miesięcznych wpłat na PFRON. Przekazywana kwota stanowi iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6%, a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

13 listopada 2024 r. GUS opublikował komunikat w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2024 roku. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w III kw. 2024 r. wzrosło o 13,4 proc. rdr i wyniosło 8.161,62 zł. 

W związku z powyższym, w okresie od 1 grudnia 2024 r. do 28 lutego 2025 r. pracodawca będzie dokonywał miesięcznych wpłat na PFRON w wysokości iloczynu kwoty 3317,70 zł i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

Przykład

Pracodawca Z nie osiąga wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, który zwalnia go z obowiązku dokonywania wpłat na PFRON. Zatrudnia jednak jednego pracownika niepełnosprawnego. Aby ustalić wysokość wpłaty na PFRON w danym miesiącu, należy porównać osiągany w zakładzie pracy wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze wskaźnikiem zwalniającym z obowiązku dokonywania wpłat (6%). Jeżeli wskaźnik osiągany przez pracodawcę jest niższy niż 6%, należy dokonywać wpłat na PFRON w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników niepełnosprawnych, będącej różnicą pomiędzy rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych w zakładzie pracy a liczbą tych osób zapewniającą wymagany wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych.

Przy założeniu, że pracodawca zatrudnia w przeliczeniu na pełne etaty 50 pracowników i jedna z tych osób ma orzeczoną niepełnosprawność, wysokość wpłaty na PFRON wyniesie:

50 pracowników x 6% = 3 (liczba osób niepełnosprawnych, których zatrudnienie zwalnia z wpłat na PFRON) – 1 osoba niepełnosprawna = 2 osoby,

2 osoby x 40,65% przeciętnego wynagrodzenia w danym kwartale = wpłata na PFRON.

Podstawa prawna
BlogKarolina Chalczyńska

Składka zdrowotna przy zbiegu tytułów do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym

Podatnicy coraz częściej skarżą się na obowiązek opłacania składki zdrowotnej w sytuacjach, gdy dochodzi do zbiegu tytułów do ubezpieczenia zdrowotnego lub zbiegu przychodów uzyskiwanych z jednego tytułu. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Ministerstwa Zdrowia z pytaniem o możliwość rozszerzenia katalogu osób uprawnionych do preferencyjnych zasad opłacania składki zdrowotnej.

Do RPO stale wpływają liczne skargi obywateli na nowe zasady ustalania składki zdrowotnej po reformie tzw. Polskiego Ładu. Po tym, jak zlikwidowano możliwość odliczenia składki zdrowotnej od podatku, doszło do realnego wzrostu obciążeń podatników.

Dyrektor Zespołu Prawa Administracyjnego i Gospodarczego BRPO Piotr Mierzejewski poprosił dyrektora Departamentu Lecznictwa MZ Macieja Karaszewskiego o stanowisko, zwłaszcza pod kątem rozważenia zmian legislacyjnych tak, by szerszy krąg obywateli mógł korzystać z preferencyjnych zasad opłacania składki zdrowotnej w przypadku zbiegu różnych tytułów lub zbiegu takich samych tytułów.

Preferencyjne zasady opłacania składki zdrowotnej

Co do zasady, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, składka opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Jeżeli w ramach jednego z tytułów ubezpieczony uzyskuje więcej niż jeden przychód, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest od każdego z przychodów odrębnie. Generalny obowiązek odprowadzania składki na ubezpieczenie zdrowotne istnieje zatem przy zbiegu różnych tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego oraz przy zbiegu przychodów w ramach jednego tytułu – podkreśla Rzecznik.

Od tej zasady jest kilka wyjątków, np. dla emerytów, rencistów prowadzących działalność gospodarczą. Składka nie jest opłacana z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej przez osoby, których świadczenie emerytalne lub rentowe nie przekracza miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia, w przypadku gdy osoby te: uzyskują dodatkowe przychody z tej działalności w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 50% kwoty najniższej emerytury lub opłacają podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

Podobnie jest w przypadku osób zaliczonych do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności prowadzących działalność gospodarczą.

Kolejną grupą osób uprawnionych są przedsiębiorcy prowadzący działalność opodatkowaną ryczałtem i jednocześnie mający umowę o pracę. Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana przez pracownika, którego miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tego tytułu jest nie wyższa niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące 1 stycznia danego roku, od tytułu do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, jakim jest posiadanie statusu osoby prowadzącej pozarolniczą działalność, w przypadku gdy osoba ta: uzyskuje dodatkowe przychody z tytułu tej działalności w wysokości nie wyższej niż 50% minimalnego wynagrodzenia obowiązującego 1 stycznia danego roku oraz opłaca od tych przychodów podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

W pewnych przypadkach ustawodawca dostrzegł zatem konieczność modyfikacji ogólnej zasady nakazującej obciążenie składką na ubezpieczenie zdrowotne każdego ze zbiegających się tytułów i wprowadził przepisy szczególne.

Pojawia się więc pytanie o rozważenie zasadności rozszerzenia katalogu osób uprawnionych do opłacania składki zdrowotnej na preferencyjnych zasadach, które ze względów ekonomicznych nie są w stanie ponieść podwójnego ciężaru składki bez zagrożenia dla bezpieczeństwa socjalnego.

RPO zwraca uwagę na tezy wynikające z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności wysokości kwoty wolnej od podatku. W uzasadnieniu wskazano, że w sferze prawa podatkowego ustawodawca powinien tworzyć takie regulacje prawne, w których określony podatek umożliwia realizowanie różnych celów państwa. Chodzi nie tylko o cele fiskalne, ale także o cele gospodarcze i społeczne, w tym o zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego obywateli. W konsekwencji podczas tworzenia prawa podatkowego musi być uwzględniony zarówno komponent ekonomiczno-rynkowy, jak i społeczny.

Składka zdrowotna nie jest podatkiem

Jak wskazuje MZ, obowiązujące regulacje nakładają obowiązek odprowadzania składki na ubezpieczenie zdrowotne od każdego z tytułów niezależnie od tego, czy w zbiegu pozostają różne tytuły, czy zbiegają się takie same tytuły. Obowiązek odprowadzania składki na ubezpieczenie zdrowotne obciąża zatem np. zarówno pracowników wykonujących pozarolniczą działalność gospodarczą (zbieg różnych tytułów), jak również przedsiębiorców, którzy prowadzą kilka działalności gospodarczych (zbieg przychodów w ramach jednego tytułu).

Obciążenie każdego przychodu składką na ubezpieczenie zdrowotne znajduje uzasadnienie nie tylko fiskalne, lecz również wynika z właściwości składki jako obciążenia publicznoprawnego o charakterze celowym. Środki zgromadzone tytułem składki przeznaczane są na finansowanie bieżących świadczeń opieki zdrowotnej, udzielanych osobom uprawnionym, przy uwzględnieniu aktualnych potrzeb zdrowotnych, w oderwaniu od indywidualnej sytuacji ubezpieczonego (m.in. wysokości odprowadzanej składki, czy okresu pozostawania w ubezpieczeniu zdrowotnym).

Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146), w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Stosownie natomiast do art. 82 ust. 2 ustawy w przypadku, gdy w ramach jednego z tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego wymienionych w art. 66 ust. 1 ubezpieczony uzyskuje więcej niż jeden przychód, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od każdego z uzyskanych przychodów odrębnie.

Wyjątki od powyższych zasad opłacania składki na ubezpieczenie mogą być ustanowione wyłącznie przez przepisy ustawowe.

Resort zdrowia podkreślił, że składka na ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkową daniną, ale nie jest podatkiem. Obowiązek opłacania składek oraz ich wysokość określa ustawa, która jest regulacją odrębną w stosunku do ustaw podatkowych. Podatek jest świadczeniem bezzwrotnym i nieodpłatnym, służącym finansowaniu ogólnych wydatków publicznych, co oznacza, że jest płacony bez żadnego świadczenia wzajemnego od państwa. Natomiast składka na ubezpieczenie zdrowotne jest daniną, która skutkuje otrzymaniem świadczenia wzajemnego. Ministerstwo zaznacza jednocześnie, że kwestia ubytków podatkowych nie może być rekompensowana kosztem składki, z której są finansowane świadczenia opieki zdrowotnej.

Źródło: Rzecznik Praw Obywatelskich

BlogKarolina Chalczyńska

Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty zagranicznego VAT płaconego przy nabywaniu usług gastronomicznych i hotelowych

PROBLEM

W związku z zagranicznymi delegacjami naszych pracowników często otrzymujemy faktury/rachunki z naliczonym zagranicznym VAT. Część dokumentów to faktury wystawione na spółkę za np.: – zakup paliwa do służbowych samochodów, – zakup akcesoriów do służbowych samochodów – usługi hotelowe. Część to rachunki nie wystawione na spółkę, które pracownicy przedkładają w ramach rozliczenia delegacji zagranicznej, np. – za usługi hotelowe, – usługi gastronomiczne, – inne z naliczonym zagranicznym VAT (nie stanowiące importu usług). Czy polskie przepisy VAT mają wpływ na możliwość zaliczania do podatkowych kosztów uzyskania przychodów kwot zagranicznego podatku VAT płaconego przy nabywaniu usług gastronomicznych oraz hotelowych?

 

RADA

Art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT nie ma wpływu na możliwość zaliczania do podatkowych kosztów uzyskania przychodów kwot zagranicznego podatku VAT płaconego przy nabywaniu usług gastronomicznych oraz hotelowych. Znaczenie mogą mieć tylko lokalne przepisy VAT wyłączające lub ograniczające możliwość odliczania VAT przy nabywaniu takich usług (przy czym praktyczne znaczenie ma to tylko w przypadku nabywania usług gastronomicznych oraz hotelowych w innych niż Polska państwach członkowskich oraz w Wielkiej Brytanii; kwoty podatku VAT płacone w innych państwach mogą być bowiem bezwzględnie zaliczane do podatkowych kosztów uzyskania przychodów).

 

UZASADNIENIE

Na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych. Powoduje to, że podatnikom nie przysługuje prawo do odliczania VAT z tytułu nabywania w Polsce usług noclegowych i gastronomicznych (z nieistotnymi w omawianym przypadku wyjątkami), a w konsekwencji koszty nabycia takich usług stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów w kwotach brutto (w przypadku ustawy o CIT wynika to z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT).

Wskazany przepis ustawy o VAT ma zastosowanie wyłącznie przy nabywaniu usług noclegowych i gastronomicznych w Polsce, a więc w przypadku nabywania usług noclegowych i gastronomicznych podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Nie ma on zastosowania przy nabywaniu usług noclegowych i gastronomicznych za granicą, a w konsekwencji nie wyłącza on możliwości odliczania za granicą VAT z tytułu nabywania takich usług. Wyłączenie takie wynikać może wyłącznie z lokalnych przepisów VAT, tj. z przepisów VAT państwa, w którym nabywane są takie usługi.

Podstawa prawna

art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.),

art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.).

BlogKarolina Chalczyńska

Zmiany w składce zdrowotnej dla przedsiębiorców na finiszu

Dyskusje na temat obniżenia składki zdrowotnej dla przedsiębiorców są na finiszu – powiedział 7 listopada premier Donald Tusk. Zaznaczył, że chodzi o znalezienie wariantu, który byłby racjonalny i odpowiedzialny.

W październiku w wykazie prac legislacyjnych rządu opublikowano przygotowany przez Ministerstwo Zdrowia projekt nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, który zakłada wyłączenie z podstawy wymiaru składki zdrowotnej opłacanej przez przedsiębiorców przychodów i kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych.

Szef rządu, zapytany o tę kwestię powiedział, że „dyskusje na temat obniżenia składki zdrowotnej dla przedsiębiorców są w finale”.

Przyznał, że rozmowy nie są proste. „Obniżenie składki zdrowotnej w skali jakiej oczekiwali niektórzy przedsiębiorcy byłoby mało realne – mówię o dziesiątkach miliardów złotych” – powiedział Tusk. „Szukamy więc wariantu, który byłby racjonalny i odpowiedzialny” – dodał.

Szef rządu zwrócił uwagę, że „obniżenie składki oznacza konieczność znalezienia pieniędzy, żeby nie było ich mniej na ochronę zdrowia”.

„Minister zdrowia, minister finansów oraz inni ministrowie zaangażowani w ten proces pracują nad każdym szczegółem, aby nie popełnić błędu” – zapewnił szef rządu.

Zgodnie z propozycją resortu zdrowia, przychody z tytułu zbycia środków trwałych nie będą wchodziły do podstawy naliczania składki zdrowotnej od przedsiębiorców. Wejście w życie przepisów planowane jest na 1 stycznia 2025 r. W budżecie na 2025 r. zarezerwowano 4 mld zł, które mają wyrównać wpływy do NFZ zmniejszone po obniżeniu składki zdrowotnej. Ochrona zdrowia jest finansowana w zdecydowanej większości z wpływów ze składki zdrowotnej. W projekcie planu NFZ na 2025 r. założono, że wpływy ze składek wyniosą ponad 173,1 mld zł (87,5 proc. ogólnej sumy przychodów).(PAP)

BlogKarolina Chalczyńska

Wkacje składkowe – w jaki sposób ustalić liczbę ubezpieczonych?

Nie każdy przedsiębiorca może skorzystać z wakacji składkowych. Jednym z warunków, uprawniających do skorzystania z ulgi jest liczba osób zgłoszonych do ubezpieczenia. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku do ZUS, przedsiębiorca nie może mieć więcej niż 10 osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego.

Z tzw. wakacji składkowych może skorzystać płatnik składek będący osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy – Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych (art. 17a ust. 1 ustawy systemowej). Jednym z warunków nabycia prawa do „wakacji składkowych” jest zgłaszanie przez wskazanego płatnika do ubezpieczeń emerytalnego, rentowych i wypadkowego lub ubezpieczenia zdrowotnego nie więcej niż 10 ubezpieczonych (łącznie z płatnikiem składek) w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o to zwolnienie.

Przepisy nie wskazują, w jaki sposób ustalić tę liczbę. Zatem należy wziąć pod uwagę stan osób zgłaszanych do ww. ubezpieczeń w każdym dniu tego miesiąca – od pierwszego do ostatniego dnia. Nie ma znaczenia długość okresu podlegania przez osobę ubezpieczeniom w danym miesiącu, a więc może to być również 1 dzień. Taka osoba zostanie wliczona do limitu 10 zgłoszonych. Do tego limitu należy też wliczyć osoby:

  • przebywające na zasiłku chorobowym, opiekuńczym, świadczeniu rehabilitacyjnym,
  • nieobecne w pracy z przyczyn zarówno usprawiedliwionych, jak i nieusprawiedliwionych, bez prawa do wynagrodzenia.

Do liczby ubezpieczonych nie należy zaliczać osób przebywających przez cały miesiąc na urlopie bezpłatnym, urlopie wychowawczym lub pobierających zasiłek macierzyński.

Ważne

Limit ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń dotyczy miesiąca kalendarzowego poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku.

 
Przykład

Marcin O. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W listopadzie 2024 r. chce złożyć wniosek o „wakacje składkowe” w grudniu 2024 r. W październiku 2024 r. zgłaszał do ubezpieczeń emerytalnego, rentowych i wypadkowego lub ubezpieczenia zdrowotnego następującą liczbę osób:

od 1 do 13 października: 7 pracowników,

od 14 do 31 października: 7 pracowników i 1 zleceniobiorcę, przy czym 13 października rozwiązała się umowa o pracę z jednym z pracowników, a od 14 października zatrudnił 1 pracownika i 1 zleceniobiorcę będącego studentem.

W październiku 2024 r. u przedsiębiorcy było zgłoszonych do ubezpieczeń łącznie 9 osób (8 zatrudnionych i przedsiębiorca). Marcin O. spełnia warunek liczby osób niezbędnych do celów ubiegania się o „wakacje składkowe” za grudzień 2024 r.

Ostatnie wpisy

Więcej wpisów
na blogu

View All
{"cpt":"blog","style":"3","columns":"1","show":3,"order":"DESC","orderby":"none"}
Blogwebcode-daniel

Od 2025 r. wzrośnie limit dla prowadzenia ksiąg rachunkowych

Od 1 stycznia 2025 roku zmieni się limit przychodów zobowiązujący do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Osoby fizyczne, wspólnicy spółek cywilnych, spółki jawne osób fizycznych i spółki partnerskie będą prowadzić księgi rachunkowe jeżeli ich przychody netto osiągną co najmniej równowartość 2,5 mln euro, a nie jak obecnie 2 mln euro. Nowe limity będą miały zastosowanie do roku obrotowego rozpoczynającego się po 31 grudnia 2024 roku.

Zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości pełną księgowość są zobowiązane prowadzić osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych, spółki partnerskie oraz przedsiębiorstwa w spadku działające zgodnie z ustawą z 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170) – jeżeli ich przychody za poprzedni rok obrotowy wynoszą co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 000 000 euro.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o rachunkowości, ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym oraz niektórych innych ustawy przewiduje między innymi, podniesienie o 25% wysokości przychodów netto ze sprzedaży, których przekroczenie powoduje obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i stosowania ustawy o rachunkowości.

WAŻNE

Zgodnie z projektem od 1 stycznia 2025 roku limit zobowiązujący do prowadzenia ksiąg rachunkowych wyniesie 2,5 mln euro przychodów netto. Do przeliczenia na złotówki stosujemy średni kurs euro z dnia 1 października 2024 roku, który w tym roku wyniósł 4,2846 zł. Limit wyniesie wówczas 10 711 500 zł.

W ramach ujednolicenia pojęcia przychodów netto ze sprzedaży stosowanego w ustawie o rachunkowości, usunięto z niego kategorię przychodów z operacji finansowych. 

Projekt przewiduje również podwyższenie limitów badania sprawozdań finansowych przez biegłego rewidenta. Obowiązek badania sprawozdania tzw. pozostałych jednostek wystąpi, gdy w roku obrotowym, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe, spełnione będą co najmniej dwa z następujących warunków:

  • suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego stanowiła u nich równowartość w walucie polskiej co najmniej 3 125 000 euro (obecnie 2 500 000 euro), 
  • przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za rok obrotowy stanowiły równowartość w walucie polskiej co najmniej 6 250 000 euro (obecnie 5 mln euro), 
  • średnioroczne zatrudnienie w tych jednostkach w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło co najmniej 50 osób (ten warunek pozostanie bez zmian).

WAŻNE

Nowe limity będą miały zastosowanie do roku obrotowego rozpoczynającego się po 31 grudnia 2024 r., przy czym na potrzeby ustalenia spełnienia warunku uwzględniane będą przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów osiągnięte w poprzednim roku obrotowym rozpoczynającym się po dniu 31 grudnia 2023 r.

Blogwebcode-daniel

Limity podatkowe w 2025 roku będą niższe

Limity podatkowe dla małych podatników PIT, CIT i VAT od 2025 r. będą niższe. Wartości uprawniające podatników do skorzystania z preferencji podatkowych, czy też określonego sposobu rozliczania zostają przeliczone w oparciu o średni kurs euro, który w tym roku wyniósł 4,2846 zł. Od 2025 r. do 2,5 mln euro ma wzrosnąć limit przychodów zobowiązujących do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Limity podatkowe z ustaw podatkowych są wyrażone w euro i należy je co roku przeliczyć na złotówki według średniego kursu NBP z pierwszego dnia roboczego października. Kurs euro z dnia 1 października 2024 roku, który będzie stosowany do obliczenia limitów na kolejny rok wynosi 4,2846 zł. W ubiegłym roku było to 4,6091, co oznacza kolejne obniżenie limitów od 1 stycznia 2025 roku.

Mały podatnik VAT

Zgodnie z art. 2 pkt 25 ustawy o VAT w 2025 r. małymi podatnikami w rozumieniu VAT będą:

  • podatnicy-pośrednicy (tj. podatnicy prowadzący przedsiębiorstwa maklerskie, zarządzający funduszami inwestycyjnymi, zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz będący agentami, zleceniobiorcami lub innymi osobami świadczącymi usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu), jeżeli kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz z kwotą podatku) w 2024 r. nie przekroczyła 193.000 zł (obecnie jest to 207 000 zł),
  • pozostali podatnicy, u których wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) w 2024 r. nie przekroczyła 8 569 000 zł (obecnie jest to 9 218 000 zł).

Procedura otrzymania wsparcia została uproszczona – wystarczy, że przedsiębiorca złoży do ZUS oświadczenie o poniesionych stratach w wyniku powodzi. Przekazanie ZUS opinii rzeczoznawcy o poniesionych szkodach musi nastąpić do 5 miesięcy od złożenia wniosku. Beneficjent, który otrzyma pomoc, będzie zobowiązany do prowadzenia swojej działalności gospodarczej przez 6 miesięcy od dnia otrzymania wsparcia. Maksymalne wsparcie dla jednej firmy może wynieść do 1 mln zł.

WAŻNE

Limit uprawniający do korzystania ze statusu małego podatnika w 2025 r. wyniesie 8 569 000 zł. W przypadku podatników prowadzących działalność maklerską będzie to 193 000 zł. 

Obecnie limit uprawniający do korzystania ze statusu małego podatnika wynosi 9 218 000 zł. Oznacza to, że niektórzy podatnicy z dniem 1 stycznia 2025 r. utracą status małego podatnika VAT, a tym samym stracą prawo do rozliczania się metodą kasową, a także prawo do rozliczeń kwartalnych VAT. W przypadku rozliczeń kwartalnych w odmiennej sytuacji są tylko podatnicy korzystający z estońskiego CIT. Podatnik rozliczający dochody według estońskiego CIT będzie mógł rozliczać VAT kwartalnie w 2025 r. gdy wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 17 138 000 zł.

Mały podatnik PIT i CIT

Małym podatnikiem CIT i PIT w 2024 r. będzie podatnik u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku VAT) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro tj. 8 569 200 zł. 

W 2025 r. mały podatnik skorzysta z 9 proc. stawki CIT, jeśli:
– jego przychody za 2024 r. nie przekroczą 8 569 000 zł (wraz z należnym VAT) – stosuje się kurs na pierwszy dzień roboczy października 2024 r.
– bieżące przychody w 2025 r. nie przekroczą 2 mln euro (bez należnego VAT) – według kursu na pierwszy dzień roboczy stycznia 2025 r.

Mali podatnicy PIT i CIT oraz podatnicy rozpoczynający działalność gospodarczą, w związku z nabyciem środka trwałego mają prawo do skorzystania z preferencyjnej amortyzacji do limitu 50 000 euro albo zasad dotyczących jednorazowej amortyzacji fabrycznie nowych środków trwałych (do 100 000 zł). Muszą dokonać w tym zakresie wyboru. Limit jednorazowej amortyzacji w 2025 roku wyniesie 214 000 zł.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych

Rozliczenie w formie ryczałtu mogą wybrać podatnicy, jeżeli w ubiegłym roku podatkowym uzyskiwali przychody: z działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie samodzielnie w wysokości nieprzekraczającej 2 000 000 euro, przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 2 000 000 euro.

W 2025 r. limit przychodów, który zdecyduje o możliwości korzystania z ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wyniesie 8 569 200 (obecnie jest to 9 218 200 zł). Natomiast prawo do kwartalnego rozliczenia ryczałtu będzie przysługiwało podatnikom, których przychody nie przekroczą w 2024 r. równowartości kwoty 200 000 euro, czyli 856 920 zł. Podatnicy, którzy w trakcie 2025 r. przekroczą te limity nie stracą prawa do opodatkowania ryczałtem oraz kwartalnego opłacania ryczałtu w trakcie roku.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych

Zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości pełną księgowość są zobowiązane prowadzić osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych, spółki partnerskie oraz przedsiębiorstwa w spadku działające zgodnie z ustawą z 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170) – jeżeli ich przychody za poprzedni rok obrotowy wynoszą co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 000 000 euro. 

W 2025 r. księgi rachunkowe będą prowadzić przedsiębiorcy jeżeli ich przychody za 2024 r. wyniosą co najmniej 8 569 200 zł. 

Przygotowany przez resort finansów projekt ustawy o zmianie ustawy o rachunkowości, ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym oraz niektórych innych ustaw przewiduje zmianę tego limitu. Zakłada podniesienie o 25% wysokości przychodów netto ze sprzedaży, których przekroczenie powoduje obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i stosowania ustawy o rachunkowości. Osoby fizyczne, wspólnicy spółek cywilnych, spółki jawne osób fizycznych i spółki partnerskie będą wówczas prowadzić księgi rachunkowe jeżeli ich przychody netto osiągną co najmniej równowartość 2,5 mln euro, a nie jak obecnie 2 mln euro. Nowy limit dla prowadzenia ksiąg rachunkowych ma obowiązywać od 1 stycznia 2025 roku.

WAŻNE

Zgodnie z projektem od 1 stycznia 2025 roku limit zobowiązujący do prowadzenia ksiąg rachunkowych wyniesie 2,5 mln euro przychodów netto.

PODSTAWA PRAWNA

  • art. 2 pkt 25, art. 21, art.31a ust.5, art. 99 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 361;
  • art. 5a pkt 20 i art. 22k ust. 7, art. 24a ust. 4, 4b, 4c, 4e, 4f ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 226;
  • art. 4a pkt 10 i art. 16k ust. 7 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805;
  • art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 776;
  • art. 2 ust. 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości – j.t Dz.U z 2023 r. poz. 120.
Blogwebcode-daniel

Faktura korygująca nie wpływa na przedawnienie – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego należy wiązać ze zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego, a nie z datą korekty faktury – orzekł WSA we Wrocławiu.

Chodziło o nadleśnictwo, które ustanowiło służebność przesyłu na rzecz firmy energetycznej. Wynagrodzenie z tego tytułu powiązano z wysokością podatków i opłat ponoszonych przez Lasy Państwowe od tej części nieruchomości, z której korzystanie zostało ograniczone w związku z obciążeniem jej służebnością (art. 39a ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach; Dz.U. z 2023 r. poz. 1356 ze zm.). 

Strony ustaliły ponadto, że jeśli zmieni się wysokość podatków gruntowych, to wynagrodzenie z tytułu ustanowienia służebności również się zmieni. 

Oprócz tego firma energetyczna została zobowiązana do zapłaty kompensaty za ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przez nadleśnictwo.

Podatek w górę

Po uiszczeniu podatków za 2016 r. nadleśnictwo wystawiło dwie faktury na rzecz firmy energetycznej tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności za ten rok. Firma energetyczna je opłaciła. Jednak w 2021 r. nadleśnictwo musiało te faktury skorygować, ponieważ zmieniła się wysokość podatku od nieruchomości za 2016 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wójt gminy stwierdził zaległość nadleśnictwa na 450 032 zł. To z kolei miało wpływ na wysokość wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu.

Spór o wynagrodzenie

Firma energetyczna nie zgodziła się na zapłatę kwot wynikających z korekt (łącznie 379 512 zł). Argumentowała, że minął już trzyletni okres przedawnienia przewidziany w art. 118 kodeksu cywilnego. 

Zapoczątkowało to spór, który nadleśnictwo wygrało przed sądem okręgowym. Sąd orzekł, że roszczenie się jeszcze nie przedawniło. Ponadto zaliczył do należnego wynagrodzenia również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych zapłacone przez nadleśnictwo od podatku od nieruchomości za 2016 r. 

Innego zdania był sąd apelacyjny, który rozpatrzył sprawę w 2023 r. Zmniejszył on należną kwotę do 270 016,27 zł, bo uznał, że nadleśnictwu nie należy się wynagrodzenie w części dotyczącej zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Co z kolejną korektą

Nadleśnictwo zamierzało więc wystawić kolejne korekty – by obniżyć wartość wynagrodzenia wynikającego z faktur korygujących wystawionych w 2021 r. Celem było doprowadzenie wartości wynagrodzenia do kwot ustalonych przez sąd apelacyjny (czyli niższych). W konsekwencji nadleśnictwo uznało, że może na bieżąco obniżyć obrót (podstawę opodatkowania) i VAT.

Nastąpiło przedawnienie

Przeszkodą do dokonania kolejnych korekt okazał się jednak upływ terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu VAT za 2016 r. Do takiego wniosku doszedł dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 29 lutego 2024 r. (sygn. 0112-KDIL1-1.4012.708.2023.1.AR). Stwierdził, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. przedawniło się z upływem 2021 r., zgodnie z art. 70 par. 1 ordynacji podatkowej (minęło ponad pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku).

To oznacza – wyjaśnił dyrektor KIS – że po upływie przedawnienia nie można ani zwiększyć, ani zmniejszyć zobowiązania podatkowego. Tak samo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wyjaśnił, że korekta faktury (w 2021 r.) nie jest zdarzeniem, z którym ustawa o VAT wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Korekta faktury nie kreuje bowiem obowiązku podatkowego, a jedynie odnosi się do faktury pierwotnej, która odzwierciedla zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. 

Skoro w 2016 r. zostały wystawione faktury dotyczące usług ustanowienia służebności przesyłu, to w tym właśnie roku powstał obowiązek podatkowy (art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT). Wynikające z tego obowiązku zobowiązanie podatkowe przedawniło się zatem z upływem 2021 r. – potwierdził sąd. Wyrok jest nieprawomocny.

Wyrok WSA we Wrocławiu z 5 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 407/24

1 2 3